• Het 'echte' Sicilië
  • Het 'echte' Sicilië
  • Het 'echte' Sicilië
  • Het 'echte' Sicilië

Het 'echte' Sicilië

Het 'echte' Sicilië, wat is dat? 'The Godfather'-achtige taferelen, een bar langs een straat, met houten stoelen voor de deur, Palazzo's en Landhuizen met oprijlanen, dorpjes met pleintjes waarop debatterende oude mannen, bomen, terrassen. Of het Sicilië van de film 'Kaos', met winderige en harde hoogvlaktes, ruw, ontoegankelijk.
Hier dan nu een stukje verwachtigingsmanagement. Dat Sicilië bestaat niet. Net zo min als iedereen in Volendam nog op klompen loopt.

In 7 dagen heb ik weliswaar maar een klein deel gezien, maar mijn hemel, wat maken die Italianen er een puinhoop van en wat is er een hoop lelijkheid te vinden. Je moet door heel wat buitenwijk-korsten heen voor je het hart van een stadje bereikt, en daar tref je lang niet altijd aan wat je hoopt.

Mijn hart sloeg over toen ik onderweg in de verte een dorp zag liggen dat er zo authentiek uit zag: geen nieuwbouwhuis, geen nieuwbouwflat, alles oud. Bij aankomst bleek het te gaan om Poggioreale, dat in 1968 door een aardbeving totaal verwoest is en nooit herbouwd, maar waarvan de ruines ook niet opgeruimd zijn. Toeristen zijn er niet, er is geen parkeerplaats. De schoolbankjes in het overeind gebleven schooltje staan er nog. Hier en daar klappert een luik in de wind, en wat moet het er mooi geweest zijn. Op het centrale plein in het dorp staat zelfs nog een standbeeld, en het doorkijkje door een van de zijstraten is inspirerend.
Spooky.